donderdag 29 juni 2017

Zomer.

Het is zomer.

Het is zomer en ik realiseer me dat het vaak lijkt alsof het hele leven me zwaar valt. Dat is stiekem niet helemaal waar. Het is hooguit de helft, en die draait elke keer een kwartslag zodat er altijd wel iets nieuws is dat me zwaar valt, maar nooit altijd hetzelfde. 

En zoals er dingen zijn die zwaar vallen, zo zijn er ook dingen die net zo zwaar zijn maar zodra je ze aan de andere kant van de weegschaal zet dan gaat dat wat eerst zwaar is, ineens omhoog en is er balans. Bijzonder wel, dat als je iets zwaars op de weegschaal zet je dus iets even zo zwaars nodig hebt om in balans te komen. Je kunt dus iets zwaars niet oplossen door er iets lichts tegenover te stellen, het moet allemaal even zwaar zijn. Of even licht, zo je wilt. 

Soms is balans heel simpel.  Dan is het leven ineens een feestje.

Noche de San Juan is zo´n feestje. De viering van de zonnewende en daarmee de start van de zomer. 
Want zomers moet je vieren, voor je het weet zijn ze voorbij. Daarnaast heb je maar gemiddeld zo´n 75 zomers te gaan in één leven, en hoe ouder je wordt, hoe sneller ze op gaan.

Noche de San Juan, water en vuur. Het gaat niet samen, net zo min als zorgen en wensen samen gaan. Ik ken tenminste niemand die zichzelf lekker veel zorgen toewenst.

Zorgen moet je gewoon, alles en niets ontziend, rigoreus en vooral niet gehinderd door enig mededogen verdrinken. Iets wat overigens ook heel goed kan met rum, en het is in beide gevallen tijdelijk, maar van (eventjes) in zee liggen krijg je niet zo´n opgeblazen hoofd, of Korsakoff. 
Vuiligheid, narigheid, ellende, falen, met een 1, 2, 3 in Godsnaam spoel je al je tegenslagen van het afgelopen jaar af in de oceaan. Trouble Soup in plaats van Plastic Soup. 

Als je zorgen zijn af- en weggespoeld (en ergens in een sterrenstelsel hier ver vandaan ongetwijfeld weer zijn aangespoeld) is het moment aangebroken om een wens te doen terwijl je over een van de vele vuren springt. Als je niet in brand vliegt dan is de kans aannemelijk dat je wens gehoord is (tenzij je wens was dat je in brand wilde vliegen. In dat geval zijn de mogelijkheden legio en het slagingspercentage van die wens is meteen bekend, en niet pas na één jaar). Eventuele in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst maar het is toch maar mooi een nieuwe kans om het anders, leuker, mooier, beter te mogen doen dan het afgelopen jaar. 

En ja. Eigenlijk is elke dag het begin van een volgend jaar, maar niet elke dag is een feestje. 

Volgend jaar vieren we daarom weer de zoveelste zonnewende en de 2026e Noche de San Juan*. Volgend jaar begint alles gewoon weer van voor af aan. Ouwe shit, nieuwe hoop, in de geruststellende wetenschap dat je alles weer van je af mag spoelen en gewoon opnieuw kunt beginnen, of verder gaan waar je gebleven was.

Maar ga eerst even lekker de zomer vieren. Want voor je het weet is ´ie op.
 

*Noche de San Juan is de viering van de geboorte van Johannes de Doper, geboren op (vermoedelijk) 24 juni, in het (vermoedelijke) jaar 7 voor Christus (het feitelijke jaar 0 van onze jaartelling). Ik ben, als verklaring voor het getal 2026, uitgegaan van het totaal aantal verjaardagen van Johannes inclusief die van 2018 (som is 2018 (vanaf jaar 0) + 7 (tot het jaar 0) + 1), aangezien het tenslotte zijn geboorte en daarmee zijn verjaardag is die gevierd wordt. Iedereen die verder nog iets wil weten over Johannes de Doper verwijs ik naar Wikipedia.





dinsdag 20 juni 2017

Daarom.

Ik woon hier. We zijn nu 5 maanden verder en het is allemaal echt en officieel en zowel de Nederlandse als de Spaanse regering zijn hiervan op de hoogte. En ik dus ook, maar soms moet ik dat voor mezelf blijven herhalen, stiekem en zachtjes want anders denken mensen dat ik vroegtijdig seniel word omdat ik niet zou weten waar ik woon. 

En ik weet dat wel. Ik Woon Hier. Híer. Op een actieve vulkaan in de Atlantische Oceaan. Waar the floor is lava geen spelletje is maar a way of life. Het voelt ondertussen alsof ik al 5 maanden op vakantie ben. Dat ik elk moment weer terug kan naar mijn vorig leven. alsof ik er even tussenuit ben, al duurt dat even inmiddels al best lang. Alsof er nog ergens een loophole is, een zwart gat, en als ik daar eenmaal doorheen ben is alles weer zoals het was. Stargate SG-1, starring me.

Voor alle duidelijkheid: Ik vond het helemaal niet leuk zoals het was. Ik was een beetje klaar met Nederland. Toen ik er nog woonde was Nederland in mijn beleving en in wat nu mijn herinnering is, altijd grauw en grijs. Maar nu ik hier woon denk ik aan een Nederland met slootjes, weilanden, Rotterdam, zonsondergangen, terrasjes, Het Kruidvat, koeien, appelbloesem, zonsopgangen en belachelijk dure koffie. Afstand doet iets met je. Soms verheldert je beeld, soms vertroebelt het. Bij verheldering denk ik aan een openbaring, een keihard binnenkomende waarheid die je doet beseffen waarom je bent waar je nu bent. Ik weet dát ik hier ben maar ik vraag me vaak af waarom. Ondertussen denk ik aan Nederland met een vertroebeld brein en mis ik de Hema.

En nu woon ik hier. Een leven dat ik mezelf droomde in een Canarisch krot Casa Rural, op een berg, in de zon. Met  man, katten, een varken, kippen, een roedel afgedankte jachthonden en fruitbomen.

Zelfvoorzienend (want kippen en fruitbomen. In geval van kippen van de leg of mislukte oogst kun je altijd nog boomschors eten, of kip) zou ik leven, een beetje zou ik schrijven (elke dag mijn blog bijwerken en werken aan Mijn Boek), zielige hondjes zou ik redden, boodschappen zou ik doen (op slippers en in korte broek - dit is overigens een heel haalbaar doel gebleken), taarten zou ik bakken en een AutoBar zou ik kopen. Verder leek beroemd worden me ook wel leuk, dus dat stond ook op mijn lijstje.

Maar zo ging het niet helemaal. Of helemaal niet. Er zijn hier bergen genoeg, en afgedankte honden ook. Maar ik zit er niet op en ik heb er niet één. Ik heb geen Canarisch krot, geen kippen en geen enkel idee waar ik moet beginnen als het gaat om het schrijven van mijn boek. De vis wil niet bijten, het fruit halen we bij de supermarkt (op slippers). Ik heb een blog dat ik niet bijhoud omdat ik niet weet waar ik het over moet hebben met jullie. Ik heb niet eens een PersonenAuto, laat staan een AutoBar met zelfgebakken appeltaart, perritos calientes, bier en een espressomachine erin. 

Ik heb vooral veel goeie ideëen en soms voer ik er een uit. Daarom zit ik nu hier.


Niet gehinderd door een realistisch zelf-, wereld- en toekomstbeeld voorzag en voorzie ik al mijn levens van een troebel filter om vervolgens keihard gebitchslapped te worden door de realiteit wanneer deze zich, onvermijdelijk, aan mij openbaart. Het is niet eerlijk en dat wordt het ook nooit, maar ik verander ook niet, dus we staan quitte. 

En ooit, ooit word ik beroemd.

 


vrijdag 5 mei 2017

Ik vind er even helemaal niks aan.

Aangezien ik op dit moment, na 16 weken en 1 dag, zo´n beetje uitgedroogd raak van het huilen en het elke dag opnieuw een feest is om op te staan en te denken aan alles wat ik niet heb, mis, terug wil en volkomen kut vind dacht ik, laat ik dit eens opschrijven voor the folks back home. Ik  zal proberen dit, op persoonlijke titel, zo nuchter en helder mogelijk te doen, iets waarvan iedereen die me een beetje kent nu denkt Yeah Right, ik pak de popcorn er wel bij.

Ik heb heimwee.
Over heimwee praat je niet. Want wat is heimwee anders dan ervaren dat het op dit moment niet gaat? Dat het nieuwe helemaal niet zo leuk is als je had gedacht, gewenst, gehoopt, verwacht?
Dat je wakker wordt en je bed niet uit wilt komen omdat je geen idee hebt wat je met de dag moet doen, anders dan wachten tot je moet gaan werken. Dat je gruwelijk terugverlangt naar de zekerheden van wat ooit je Hollandsche leven was, die in niks overeen komen met wat je huidige Spaansche leven lijkt te worden. Zekerheden zoals regen. 2e paasdag. 2e kerstdag. Rokjesdag. Fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden. Een frikadel met mayo. Vrienden. Familie.

Wanneer je, enigszins voorbereid, gaat emigreren dan is dat natuurlijk hartstikke leuk. Vooral als je nog niet weg bént en alles in het teken staat van een nieuw, ander leven, met nieuwe, vooral leuke herinneringen, op een zonovergoten eiland in de Atlantische Oceaan.

Een leven dat zich vooral laat omschrijven als relaxt, downsized, genoeg werken om te kunnen bestaan maar daaromheen vooral genieten. In de zon, nieuwe mensen leren kennen, deelnemen aan een of ander Canarisch dorpsleven.

De werkelijkheid is, zoals gewoonlijk en gebruikelijk, altijd een stuk minder aangenaam dan het softfocussurrealisme dat ergens in een van je hersenkwabben sluimert en, geconfronteerd met realiteit, nergens op blijkt te slaan.

De werkelijkheid is namelijk dat ik het gewoon heel moeilijk vind.
Ik weet wel een beetje hoe dat komt. Na 46 jaar met mezelf te hebben mogen leven, aangevuld met alle meningen van familie, vrienden, psychiaters, psychologen, tarotkaartlezers, gebedsgenezers en helderzienden over mijn persoon is het alleszins duidelijk dat mijn natuurlijke aard zich het best laat omschrijven als Emotional Rollercoaster meets Melancholic Madness (ERMM).
Niet een heel beste basis om al je zekerheden overhoop te gooien en, in een ander land, opnieuw en op nul te beginnen.

Mijn wortels zitten los, en ik weet niet of ik wel wil wisselen. Of ik dat uberhaupt kan, en durf.
Het leven zoals ik me dat had voorgesteld, gewenst en gedroomd, dat leven is het vooralsnog niet. Ik snap dat, ik wist dit (deels, hierover in een ander blog later meer) van te voren, maar ik kan het nog niet accepteren. Ik kan niet loslaten wie ik was en wat ik had, en ik weet niet meer zo goed wie ik ben en wat ik wil hebben.

Ik zocht heimwee op op de interwebs. Er valt genoeg over te zeggen. Het zijn vooral tips over wat je moet doen als je heimwee hebt, en tips om te voorkomen dat je heimwee krijgt. Met die eerste kan, of wil zo je wilt, ik niet zoveel, want ik heb daar al aan voldaan en het voelt onvoldoende. Met die laatste kon en kan ik ook niet zoveel, want onbekend met heimwee heb ik me daar dus niet mee bezig gehouden, voorafgaand aan ons vertrek. Want heimwee is voor mensen die niet weg willen, en ik wilde alles behalve blijven.

Ondertussen heb ik geen idee meer waarom ik zo graag weg wilde maar wil ik nog maar een ding weten: wanneer gaat het over, heimwee? Wat is het geheime codewoord en hoe kom ik eraan?
Niemand kan me dat vertellen. Het voelt als een rouwproces en feitelijk is het dat ook, behalve dat iedereen nog leeft en gewoon doorgaat met zijn of haar leven, terwijl ik steeds meer het gevoel heb rondjes te draaien in de vicieuze carroussel die Spanje heet. Vastgebonden op een houten paardje terwijl schelle kermismuziek uit de opgeblazen boxen schalt.

Tot zover de nuchtere, heldere weergave. Fuck it, I love my drama and I´m not afraid to use it.

Laat onverlet dat ik hier zit, opgesloten in mijn eigen hoofd, met mijn ziel onder de ene en mijn zaligheid onder de andere arm en de wereld die ik achterliet op mijn nek en schouders. Ik draag alles met me mee en dat valt zwaar.

Heimwee is wanneer je een avontuur aangaat dat, tijdelijk, niet lijkt te slagen,maar elk script en daarmee elk woord, elke voorspelling, elke zekerheid, ontbreekt.
Het enige dat je met zekerheid kunt zeggen, is dat het avontuur blijft, welke richting je ook gaat.

Heimwee.
Ik vind er even helemaal niks aan.


dinsdag 31 januari 2017

Mañana

Emigratie, dag 6. 

We gingen gister (dag 5) een NIE nummer aanvragen. Dat is een Spaans BSN nummer voor buitenlanders. Je krijgt eerst een witte, die is tijdelijk, en als je een empadronamiento hebt (dat betekent dat ze je willen houden hier, je moet dan werk hebben of geld of allebei) krijg je een groene.

Voor de/het/een NIE moet je naar de CNP, el cuerpo nacional de policia. Google maps leerde ons dat er een corps hier om de hoek zat (en zit), dus togen wij gister vol goede moed en blij van zin die kant op. Lopend, want dichtbij. Toch.

Om de hoek bleek 6km verderop. 

We gingen ons melden (overal waar wij ons melden doen wij dit in ons beste Spaans. Dit helpt om dingen sneller voor elkaar te krijgen. Oké niet echt heel veel sneller. Wel heel veel vriendelijker) en kregen formulieren mee. 1 voor de CNP en een voor de bank. Je betaalt hier niks aan het loket waar je bent maar alles bij de bank. Dan krijg je een stempel en met die stempel ga je terug naar waar je was en dan krijg je nog meer stempels én dat waar je in eerste instantie voor kwam.

We gingen op zoek (lopend) naar een bank om aldaar te betalen en daarna, we werden om 13.30 terug verwacht (het was 9.54u toen we het bureau verlieten), zouden we, 37 stempels rijker, welkom geheten worden met slingers, ballonnen en fanfares en nog heel lang en gelukkig leven in Spanje.

Zo ging het niet helemaal niet.

Ja, we vonden een bank.
Ja, we stonden in de rij.
Ja, we hadden alle benodigde papieren bij ons.

Na drie kwartier wachten (we voelden ons heel Spaans) togen we om 11.20u onverrichter zake terug naar huis zonder ook maar één stempel maar met het advies om mañana terug te komen. Want voor het betalen van/voor een NIE nummer kun je maar tot half elf terecht. Ben je vandaag te laat? Dan ben je mañana de eerste.

Vanmorgen (het was inmiddels mañana) gingen we wederom naar de bank. Om half 9. Want je zult maar 1 uur en 55  moeten wachten of, erger, 2 uur en 1 minuut, en wéér doorgeschoven worden naar mañana. En alle mañanas to come.

Binnen 5 minuten stonden we weer buiten. Het kan ook zomaar goed gaan.

Opgelucht en opgewekt togen we, ditmaal met de auto, wederom naar de CNP. Het was 9 uur, we hadden stempels en correct ingevulde formulieren, er stond ons nog maar weinig tot niks in de weg.

We mochten om half één terugkomen. 
Weinig keus als dat we hadden deden we dit uiteraard anders werd het weer mañana en je kunt maar een beperkt aantal mañanas inplannen in een week.

De agente tikte wat gegevens in, vroeg aan de schoonmaakster of deze koffie wilde, besprak wat persoonlijke details met haar collega's, tikte nog wat gegevens in, adviseerde mijn meneer goed op te passen in de zon, draaide wat printjes uit, zette wat (twee) stempels en om 12.55u liepen we naar buiten in de wetenschap dat we nu ook in Spanje een nummer zijn.

¡Bienvenida a España!